Een tuinier weet één ding zeker. Wat je niet plant, kan niet groeien. En wat je vandaag plant, komt morgen niet op. Het zaad heeft tijd nodig. J.C. Ryle gebruikt dit beeld voor het christelijk leven. Veel mensen vragen zich af waarom hun geloof zo dor aanvoelt, terwijl ze al maanden niet meer planten. Geen Bijbel, geen gebed, geen kerk, geen gemeenschap. En dan verbaasd zijn dat de tuin er kaal bij ligt.
Kleine gewoontes, grote gevolgen
Ryle is geen man van grote spirituele ervaringen. Hij gelooft in de kracht van trouwe gewoontes. Vijftien minuten Bijbel per dag verandert je leven niet binnen een week. Maar tien jaar lang vijftien minuten per dag wel. Veel christenen, schrijft hij, zoeken naar één moment van doorbraak, terwijl God meestal werkt door volharding in het kleine. Wie elke dag iets plant, oogst uiteindelijk meer dan wie wacht op het juiste moment om alles tegelijk te doen.
Eerlijk in de spiegel
Daarom dringt Ryle aan op regelmatig zelfonderzoek. Niet om jezelf te kwellen, maar om eerlijk te kijken. Wat plant ik werkelijk in mijn leven? Welke gewoontes voed ik, en welke laat ik versloffen? Welk soort gedachten geef ik ruimte? Een tuinier die nooit naar zijn tuin kijkt, weet niet wat er groeit en wat er verwildert. Een mens die nooit eerlijk naar zichzelf kijkt, wordt verrast door wat hij oogst. Niet om er bang van te worden. Wel om bij te sturen waar het nodig is.
Ter overdenking
- Welke kleine gewoonte mag ik vandaag oppakken, ook al voelt het onbeduidend?
- Wat groeit er in mijn leven dat ik niet bewust gepland heb?