Sommige mensen zijn moeilijk om aardig tegen te zijn. Ze irriteren je, ze hebben andere meningen, ze doen alles net iets anders dan jij zou willen. Paulus schrijft aan de gemeente in Rome iets ongemakkelijks daarover. Aanvaard elkaar zoals Christus u heeft aanvaard. Calvijn merkt op dat Paulus hier geen tip geeft die je af en toe kunt toepassen. Hij verwijst naar iets wat je zelf hebt ontvangen, en zegt: laat dat uitstralen.
De lat ligt hoog
Hoe heeft Christus ons aangenomen, vraagt Calvijn. Niet als wij al klaar waren. Niet als wij ons al verbeterd hadden. Niet als wij sympathiek waren. Hij nam ons aan toen wij vijanden waren. Hij nam ons aan terwijl wij niets in te brengen hadden. Daar zit voor ons geen ruimte in om mensen om ons heen pas te accepteren wanneer ze ons passen. Wie zijn aanvaarding van Christus serieus neemt, weet meteen dat hij anderen niet eerst hoeft te keuren.
Verschillen die God toestaat
Calvijn schrijft dat de gemeente niet uit gelijken bestaat, maar uit door Christus aangenomenen. Sterke en zwakke gelovigen. Mensen uit een Joodse achtergrond en uit een heidense. Mensen met scherpe meningen en mensen die nog aarzelen. De vraag is niet of de ander past in jouw plaatje, maar of Christus hem heeft ontvangen. Wie dat besef toelaat, wordt vanzelf ruimer voor wie God zelf heeft binnengelaten. En precies dat eert God, zegt Paulus. Niet onze rechtzinnigheid, maar onze ruimte.
Ter overdenking
- Wie aanvaardde ik vandaag niet zoals Christus die persoon heeft aanvaard?
- Welke voorwaarde stel ik aan anderen die God niet aan mij heeft gesteld?