In het huis van een nette man komt een vrouw binnen waar iedereen liever niet naar kijkt. Ze zegt geen woord. Ze huilt aan Jezus' voeten en wast die met haar tranen. Augustinus heeft over dit verhaal vaker gepreekt, en hij zegt: in haar zien we onszelf in onze ergste eerlijkheid. Geen excuses, geen verklaring, alleen de erkenning van wie ze is voor wie Jezus is.
Twee schuldenaars
In het verhaal vertelt Jezus over twee mensen die geld schuldig waren. De een vijfhonderd zilverstukken, de ander vijftig. Geen van beiden kon betalen. Beiden ontvingen kwijtschelding. Wie zal daarna het meeste van zijn geldschieter houden? Niet de zwaarste zondaar in absolute zin, zegt Augustinus, maar degene die weet hoe groot zijn schuld was. Wie denkt dat hij weinig schuld had, voelt nauwelijks dankbaarheid. Wie ziet hoe groot zijn schuld werkelijk was, kan niet anders dan zacht worden van binnen.
Onderschat je schuld niet
Wie groot wil worden in liefde voor Christus, begint klein bij zichzelf. De vrouw aan Jezus' voeten had geen illusies. Ze wist wie ze was, en ze wist wie hij was. Precies daar werd haar liefde wakker. Simon de Farizeeër, die de avond organiseerde, vond Jezus interessant maar niet noodzakelijk. Hij dacht zelf wel klaar te zijn. Augustinus zegt: leer van haar. Bedek je schuld niet om je beter te voelen. Erken hem zoals hij is. Niet om in zelfverwijt te blijven, maar om wakker te worden in liefde voor wie alles kwijtscheldt.
Ter overdenking
- Houd ik mijn schuld kleiner dan zij is om mijn liefde niet groot te hoeven maken?
- Wat zou er gebeuren als ik vandaag aan zijn voeten alles zou neerleggen?