Iedereen die ooit met een te zware rugzak heeft gelopen, weet hoe het voelt om hem ergens neer te zetten. Plotseling sta je rechter, adem je dieper, kijk je op. Spurgeon noemt 1 Petrus 5:7 een van de meest praktische teksten in heel de Bijbel. Werp al uw zorgen op hem. Niet alleen de grote, niet alleen die je niet meer aankunt, maar al uw zorgen. De reden is geen abstracte filosofie. Het is: hij zorgt voor u. Persoonlijk, betrokken, met aandacht voor wat u raakt.
Te vroom om los te laten
Spurgeon merkt op dat veel gelovigen rondlopen met een hart dat doorzakt onder zorgen die ze allang aan God hadden moeten geven. Ze denken vroom te zijn door alles zelf te dragen, maar ze zijn juist het tegenovergestelde. Wie zijn zorg vasthoudt, gelooft eigenlijk niet dat God die zorg wil dragen. En het tragische is, schrijft Spurgeon, dat een mens helemaal niet gemaakt is om zoveel mee te zeulen. De zorgen wegen meer dan je schouders kunnen hebben.
Werpen, en laten liggen
Petrus zegt niet: leg uw zorgen netjes bij God neer. Hij zegt: werp ze op hem. Het Griekse werkwoord is fors. Het is een zak die met een zwaai van je rug af gaat. Geen voorzichtige overhandiging, een resolute beweging. Geef ze, en laat ze dan ook bij hem. Sommige mensen werpen hun zorgen op God en halen ze daarna weer terug. Doe dat niet, zegt Spurgeon. Hij draagt ze beter dan jij. En hij draagt jou erbij.
Ter overdenking
- Welke zorg sleep ik al weken mee terwijl God die allang van mij wilde overnemen?
- Wat houdt me ervan af om die zorg vandaag op hem te werpen?