Wie ooit een grote verbouwing heeft gedaan, herinnert zich de twijfel halverwege. Het is een puinhoop. Je vraagt je af of het ooit goed komt. En dan zeg je tegen jezelf: de aannemer is bezig, hij maakt af wat hij begonnen is. Octavius Winslow houdt zijn lezers deze tekst voor als morgenwoord: hij die het goede werk in u begonnen is, brengt het ook tot voltooiing. Niet ik die afmaak wat ik begon, maar hij die afmaakt wat hij begon. Daar zit de hele zekerheid in.
Wie was er aan het begin?
Winslow vraagt zijn lezer: hoe ben je eigenlijk tot geloof gekomen? Niet door eigen onderzoek, en niet door eigen besluit. God heeft je hart aangeraakt. Hij heeft je iets laten zien van Christus dat je niet meer kon vergeten. Wat ben je dan vergeten op het moment dat je twijfelt of je het volhoudt? Jij stond niet aan het begin. Hij stond aan het begin. En wie aan het begin staat, is de werkelijke garantie van het einde.
Trouw onderweg
Het werk is goed, schrijft Paulus, niet half goed. En hij is het die het tot voltooiing brengt, niet wij. Dat betekent niet dat wij niets doen. Het betekent dat ons doen rust op zijn doen. Winslow vergelijkt het met een kind dat door zijn vader op de schouders door een rivier wordt gedragen. Het kind slaat zijn armen om hem heen, maar de overkant bereiken berust niet op zijn kracht. Zo dragen wij ook deze dag niet zelf. Hij die ons droeg tot vandaag, draagt ons tot het einde toe.
Ter overdenking
- Bouw ik mijn vertrouwen op mijn doorzettingsvermogen, of op zijn trouw?
- Wat zou ik vandaag aan hem mogen overlaten?