Soms ontdek je iets over jezelf wat al jaren waar was, maar wat je nooit eerder had gezien. Dan veranderen alle gewone dingen. Bij Jonathan Edwards gebeurt dat met een leerstuk waar hij eerst weerstand tegen voelde: dat God het uiteindelijk is die kiest, wil en werkt in een mens. Hij beschrijft het zelf in zijn Personal Narrative. Eerst leek hem die gedachte koud. Hij wilde liever zelf de regie. Maar op een dag begon hij anders te kijken.
Van koud naar zoet
Hij las een tekst over de Koning der eeuwen, de onvergankelijke, onzienlijke God. Plotseling werd alles anders, schrijft hij. De gedachte dat God volledig regeert, werd zoet. Hij wilde dat God God was, niet een onderhandelingspartner. Wat eerst weerstand opriep, werd nu zijn rust. Edwards beschrijft hoe hij lange wandelingen maakte en steeds opnieuw verzonk in dezelfde verwondering. Niet hij was de bron van wat hij voor God deed. God was de bron, en hij mocht meedoen.
Werken zonder uitputting
Wie ziet dat God het willen en het werken in hem geeft, gaat anders leven. Je hoeft de motor niet zelf draaiend te houden. Je hoeft de wortel niet te leveren waaruit liefde groeit. Je hoeft alleen open te staan. Edwards merkte: wat hij vroeger uit eigen kracht probeerde, gebeurde nu vanzelf. Niet altijd snel, niet altijd opvallend, maar in stilte. Hij die in ons begonnen is met dit goede werk, brengt het ook tot voltooiing. Dat is geen passieve luiheid. Het is een actieve ontspanning.
Ter overdenking
- Probeer ik nog het werk van God in mij te vervangen door eigen krachtinspanning?
- Welke vrucht in mijn leven mag ik vandaag dankbaar herkennen als zijn werk?