Iedereen die ooit een rugzak vol stenen heeft gedragen, weet dat er een moment komt waarop je echt niet meer kunt. En dan, als iemand hem van je rug haalt, kun je niet anders dan een paar passen verder dansen. Zo beschrijft John Bunyan wat er bij het kruis gebeurt. Christen heeft zijn last lang gedragen. Hij is door het Moeras geweest, door allerlei verleidingen, en hij heeft hem nog steeds op zijn rug. Tot hij bij een heuvel komt waarop een kruis staat.
Op het moment dat hij keek
Op het moment dat Christen bij het kruis aankomt, glijdt zijn last van zijn schouders. Hij rolt naar beneden, in een graf, en wordt niet meer gezien. Christen voelt zich licht en vrolijk, en zegt vol blijdschap: hij gaf mij rust door zijn pijn en leven door zijn dood. Hij blijft staan, verbaasd dat alleen het kijken naar het kruis hem zo bevrijden kon. Dit is waar geloof in zijn eenvoud begint. Niet bij wat ik kan, maar bij wat hij heeft gedaan.
Drie geschenken
Daarna komen drie blinkende mannen naar hem toe. De eerste zegt: vrede zij u, uw zonden zijn vergeven. De tweede trekt zijn versleten kleren uit en geeft hem een nieuw kleed. De derde tekent een merkteken op zijn voorhoofd en geeft hem een rol om onderweg te lezen. Christen loopt verder, met drie sprongen tegelijk, en zingt onderweg. Bunyan vat zo het hele evangelie samen. Vergeving, een nieuw kleed, een teken van eigendom, en een woord om bij te leven. Allemaal cadeau.
Ter overdenking
- Probeer ik mijn last nog steeds zelf af te peuteren, of breng ik die bij het kruis?
- Welk nieuw kleed mag ik vandaag dragen?