Wie verliefd wordt, denkt vaak dat hij zelf koos. Pas later besef je dat je werd gekozen, en dat je daar niet veel aan kon doen. Iets vergelijkbaars laat Jezus zien aan zijn discipelen, vlak voor zijn dood. Niet jullie hebben mij uitgekozen, maar ik jullie. Calvijn ziet hier het fundament onder al ons geloven. Niet ik die God vond, maar hij die mij vond. Niet ik die hem vasthoud, maar hij die mij vasthoudt.
Waarop rust je geloof?
Calvijn stelt een eerlijke vraag. Waarop berust het dat iemand gelooft? Op zijn intelligentie? Op zijn opvoeding? Op een goede preek op het juiste moment? Of op iets dieper? Hij wijst op Gods eeuwig plan in Christus. God koos zijn kinderen voordat de wereld bestond. Niet omdat hij iets in hen zag, maar uit pure goedheid. Wie dat begrijpt, krijgt vaste grond onder zijn voeten. Mijn geloof is geen prestatie waarop ik trots kan zijn, het is een gevolg van zijn liefde waar ik dankbaar voor mag zijn.
Geen kussen, maar fundament
Calvijn waarschuwt direct voor luiheid. Jezus zegt erbij: ik heb jullie aangewezen om op weg te gaan en vrucht te dragen die blijft. Uitverkiezing is geen luie zekerheid. Het is een opdracht. Wie gekozen is, wordt ook gestuurd. Het is geen kussen om op uit te rusten, het is een fundament om op te bouwen. Wie weet dat God hem koos, gaat op weg met rust die niet opraakt en met ijver die niet uitdooft.
Ter overdenking
- Bouw ik mijn zekerheid op mijn geloof, of op zijn keuze?
- Welke "blijvende vrucht" mag uit mijn dag groeien?