Sommige mensen veroordelen zichzelf zwaarder dan een rechter het ooit zou doen. Ze lopen jarenlang met een gevoel dat ze iets niet goed kunnen maken. Een fout, een verkeerde keuze, een zonde die blijft hangen. Octavius Winslow opent zijn boek met de drie woorden die hier alles aan kunnen veranderen: geen veroordeling meer. Niet straks, maar nu. Niet half, maar volledig.
Hoe kan dit waar zijn?
Hoe kan dit gelden voor mensen zoals wij? Winslow antwoordt: niet om iets in jou, maar om iets in Christus. Hij heeft jouw zonde gedragen aan het kruis. Hij heeft de straf ondergaan die jij zou moeten dragen. God veroordeelt niet twee keer dezelfde zonde. Wie in Christus is, ziet zijn schuld al weggedaan in zijn Heer. Je staat voor God niet in je eigen versleten kleren, maar in de gerechtigheid die Hij je heeft aangetrokken. Winslow heeft een heel boek aan dit ene vers gewijd, omdat hij in zijn pastoraat zag hoezeer christenen hier voortdurend opnieuw bevestigd moesten worden. We weten het wel, maar we leven er niet altijd uit. Daarom zegt hij: keer er elke dag opnieuw naar terug, want het is de grondplaat van het hele christelijke leven.
Als je je toch veroordeeld voelt
Winslow weet dat ons gevoel een ander verhaal kan vertellen. Een aanklagende stem in je hoofd, een geweten dat blijft graven, de duivel die er een gewoonte van maakt om oude zonden weer omhoog te halen. Maar gevoel is geen rechtbank. Het Woord is de rechtbank, en daar staat: geen veroordeling. Bouw daarop. Niet op hoe je het ervaart, maar op wat Hij gezegd heeft. Wie zijn huis bouwt op wat Christus voor hem heeft gedaan, blijft staan als het stormt. Winslow stelt voor om Romeinen 8:1 te leren als een soort spreuk voor moeilijke momenten. Wanneer de aanklacht komt, niet redeneren met de stem, maar de tekst hardop uitspreken. Niet om de gevoelens weg te denken, maar om ze onder de waarheid te plaatsen.
Ter overdenking
- Leef ik uit wat ik voel, of uit wat geschreven staat?
- Welke aanklagende stem mag ik vandaag op zijn plaats zetten?